Afscheid nemen van ouders.

Op dinsdag 16 september heb ik in brainstormen het berichtje ''afscheid nemen van ouders'' erop gezet. Dit zag ik ook op een andere weblog staan en vond het wel interressant omdat ik het zelf ook had meegemaakt. Ik heb hierop een aantal reacties gehad (dankje wel ervoor!)
Mijn mening over dit onderwerp: ik zou het kindje zelf laten spelen met de andere kinderen of gewoon alleen. bijv met de auto's of een puzzel laten maken of in de hoek waar het thema over ging (daar zaten ook altijd de andere kinderen van de groep). Misschien dat de ouder er even bij komt zitten om het samen te doen. Dit hielp, bij mij in de groep toen, bij heel veel kinderen wel. Want dan kon hij/zij toch nog even bij papa of mama zijn. Als je even bezig bent met z'n tweeën kan de ouder daarna zeggen dat hij/zij weggaat. En meestal is dat ook al goed voor het kind.
Sommige kinderen zijn ook zo druk bezig dat ze helemaal vergeten dat zijn ouders er ook nog zijn. Meestal als hun vader of moeder weg gaat, moeten ze zeuren om een kus.

Als het kindje echt niet wil dat de ouders weggaat en er om gaat huilen dan zou ik het even overnemen, als leidster, en zeggen dat we samen mama of papa gaan uitzwaaien bij het raam en dat ze hem/haar zo weer komen ophalen. En misschien een beetje vertellen wat we vandaag gaan doen.

Ik heb dit ook gedaan bij een kindje op de peuterspeelzaal, en het hielp! Hij werd dan bij mij op schoot gezet en was gelijk stil. Zijn moeder ging nog even met de andere leidster praten. Ondertussen was ik al druk bezig met het kindje om wat leuks te doen. Toen zijn mama wegging, hebben we haar uitgezwaaid bij het raam. En ging hij weer rustig veder met waar hij mee bezig was.

Als het kindje bijv net nieuw is voor de 1e keer, namen ze iets van huis mee. Ze hadden zo verbinding met thuis. Meestal was het een knuffel of een auto of een trekker. Hier speelde ze dan altijd mee. Als we in de kring gingen zitten dan moest het onder de stoel of in de mand.